De Oostenrijker Daniel Schorn (NetApp) eindigde als tweede, voor Rabobank-renner Michael Matthews. Namens Vacansoleil-DCM bezetten Marco Marcato en Pim Ligthart plaatsen vier en zes.

Valverde sloeg in de rit over 150,7 kilometer zijn slag op de laatste meters van de slotklim van de eerste categorie:de Alto Santuario Nuestra Senora de Araceli.

Denis Mentsjov (Katjoesja) ging als tweede over de meet, voor Rein Taaramae (Cofidis).

De 33-jarige lokale favoriet Ramírez was in de rit over 197,9 kilometer (van Zahara de los Atunes naar Benalmádena) al na drie kilometer samen met Will Routley, Angel Maté en Daniel Dominguez op avontuur gegaan.

De vluchters sprokkelden een voorsprong van negen minuten bijeen. Dominguez kon het hoge tempo niet aan, maar Ramirez, Routley en Mate wisten het peloton nog net voor te blijven. Op drie seconden van de winnaar eindigde Oscar Freire als vierde.

Porte greep de macht in de 194 km lange derde rit. Toen reed hij op de slotklim weg, bereikte solo de finish en nam de leiderstrui over van zijn ploeggenoot Edvald Boasson Hagen.

In de tijdrit van zondag gaf Porte dertien seconden toe op de winnaar. Het verschil tussen Wiggins en de Duitse renner Tony Martin was aanzienlijk kleiner. Martin van Omega Pharma-Quick Step-ploeg was slechts 0,74 langzamer.

Julien Simon was op de steile slotklim weggesprongen, sloeg een gaatje van honderd meter, maar op het steilste stuk viel de Fransman stil. Tiernan-Locke naderde hem daarna met rasse schreden, ging erop en erover en bereikte solo de finish. “Mijn mooiste zege ooit”, jubelde de Brit op het erepodium.

Simon (Saur-Sojasun) werd net voor de finishlijn ook nog door zijn landgenoot Julie El Fares (TT1) voorbijgestoken.

Rabobank-renner Robert Gesink maakte in de Spaanse rittenkoers zijn rentree in het peloton. De Varssevelder, die vorig jaar vlak voor de WK zijn bovenbeen brak bij een val tijdens de training, werd negentiende op 0.17.

“Zo’n proloog is niet mijn grootste hobby, maar ik ben zeker tevreden. Het is vooral prettig om weer in een koers te starten”, aldus Gesink.

Kittel was na de rit van 130 km (van Al Khawd naar Matrah Corniche) de snelste in de massasprint en pakte daarmee zijn tweede dagzege. Tweede achter de Duitse renner van het Nederlandse Project 1t4i werd Peter Sagan (Slw).

Laurens ten Dam ging er samen met Johan Vansummeren en Christian Vandevelde vandoor en reed nog virtueel in de leiderstrui. Het trio werd echter ruim voor de streep teruggepakt. Velits, die de opvolger van Robert Gesink is, bleef Vincenzo Nibali in het eindklassement een seconde voor.

Hardy en Koretzky waren op 25 kilometer van de finish in La Croix Valmer ontsnapt uit een ruimere kopgroep. Hun vlucht hield stand tot aan de streep. Staf Scheirlinckx was de eerste Belg.

Morgen wordt het tweede luik van de ronde gereden, een rit van 205 kilometer. De wedstrijd is sinds 2009 een tweedaagse koers.

Moser ontsnapte op drie kilometer van de streep uit een kopgroep van 20 renners en snelde naar zijn eerste overwinning van het seizoen.

De Colombiaan Miguel Rubiano (2e) was de enige niet-Italiaan in de top tien.

Ciolek hield zijn ploeggenoot Matteo Trentin en Heinrich Haussler (Garmin) achter zich. De Australiër Richie Porte (Team Sky) behield de leiding in het algemeen klassement.

Zondag is de laatste etappe; een individuele tijdrit over 25,8 kilometer.

De voor Liquigas koersende Italiaan bleef in de etappe met een finish bergop Peter Velits (Omega Pharma – Quick-Step) net voor. De Slowaak kreeg wel de leiderstrui omgehangen.

Porte reed in de slotklim van de 194 kilometer lange etappe (Castro Marim-Malhao) solo naar de ritzege. Hij nam de leiderstrui over van zijn Noorse ploeggenoot Edvald Boasson Hagen, die donderdag de rit won. Tiago Machado en Rui Costa, beiden uit Portugal, finishten als tweede en derde.

Greipel verstevigde met zijn vijfde zege van het seizoen de leiding in het algemeen klassement. Eerder won hij al drie ritten in de Tour Down Under en de openingsetappe in Oman.

Stijn Vandenbergh van Quickstep was in de rit over 142 kilometer (Bibdid-Al Wadi al Kabir) verantwoordelijk voor de vlucht van de dag. De Belg kreeg eerst gezelschap van landgenoot Klaas Lodewijck (BMC) , ging later solo verder, maar werd toch teruggepakt door het peloton.

De Belg Kris Boeckmans van Vacansoleil eindigde als tweede, Gerald Ciolek kwam als derde over de streep. De Deense Raborenner Matti Breschel werd vierde.

Boasson Hagen nam de leiderstrui over van Gianni Meersman, die de eerste rit had gewonnen.

André Greipel eindigde in de 144,5 kilometer lange rit als tweede en heroverde de leiderstrui op de Slowaak Peter Sagan, winnaar van de tweede rit. Greipel had de openingsetappe in Oman gewonnen. Tom-Jelte Slagter (Rabobank) staat vijfde.

Vier renners probeerden nog een sprint te voorkomen, maar Liquigas (Sagan) en Sky (wereldkampioen Mark Cavendish) haalden het kwartet ruim voor de streep terug. De beloning bleef uit, want Sagan werd vijfde en ook de Brit Cavendish kwam er niet aan de pas; hij werd achtste.

De finale van Parijs-Roubaix 1949 is van toepassing geweest op het wedstrijdverloop van de Franse klassieker een jaar later. In 1949 stuurde een agent een kopgroep met André Mahé de verkeerde kant op. Het duurde honderden meters voordat de groep dit in de gaten kreeg. Het gezelschap maakte rechtsomkeert en op de piste won Mahé de sprint. Even later ging Serse Coppi als eerste van een grote groep achtervolgers over de streep. Aanvankelijk werd Mahé als winnaar aangewezen, maar na een protest van Serse, daartoe aangezet door broer Fausto, werd Serse, zes maanden later, naast Mahé officieel als winnaar aangewezen van deze Parijs-Roubaix. Fausto vond de oplossing van de dubbele winnaar een beetje magertjes, maar hij had via de pers al genoeg laten weten wat hij van de gehele situatie vond. Hij wilde antwoorden met de pedalen.

Een jaar later deed hij daardoor mee aan de Noord-Franse klassieker. Daarbij bleek dat hij goed over de bonkige kasseien kon rijden. En hoe! Als vroeg in de wedstrijd zet de Italiaan zijn gregario’s op kop en met nog iets meer dan 80 kilometer te gaan, gaat hij solo. Hij wint hij die negentiende april met 2’41″ voorsprong op Maurice Diot – lange tijd de enige die hem kan bijhouden – en meer dan vijf minuten op Fiorenzo Magni. “Hij scheen het tumult langs de wegen niet eens te horen, hij reed met nog meer klasse en stijl over de hobbelige wegen dan op een hometrainer,” schreef Jacques Goddet de volgende dag in L’Equipe, op nog geëxalteerder toon dan hij al gewoon was.

Het was Fausto’s enige overwinning in Parijs-Roubaix. Hij eindigde nog wel tweemaal als tweede, in 1952 achter Rik van Steenbergen en in 1955 achter Jean Forestier. De grote kampioen uit Italië heeft dus zijn zege in de Franse hel deels te danken aan zijn jongere broertje.

Fausto Coppi in Parijs-Roubaix 1950 op weg naar de zege

Karsten Kroon tekende met vier anderen voor de vlucht van de dag. Het vijftal kreeg vijf minuten, maar werd op veertien kilometer van de meet gegrepen. Kroon kreeg voor zijn inspanningen de bergtrui en die van de tussensprints.

De laatste kilometer ging omhoog, zodat de echte sprinters kansloos waren. Van de krachtsprinters bleek Meersman, die ook de leiderstrui pakte, de beste.

Vier renners (Kohler, Boucher, Caccia en Lodewijck) reden lang op kop, maar het peloton gaf hen nauwelijks speelruimte. In de heuvelachtige slotkilometers werd het kwartet opgeraapt door het peloton, dat in stukken uiteenviel.

Sagan mocht zich dankzij de zege ook in de leiderstrui hullen. Die nam hij over van de Duitser Andre Greipel, dinsdag winnaar van de eerste etappe.

Oscar Freire Gomez

Op 15 februari 1976 wordt in Torrelavega Oscar Freire Gomez geboren. Finishte in 1998 als tweede bij het WK amateurs. Drievoudig wereldkampioen bij de beroepsrenner, vooral dankzij een vlijmscherpe eindsprint al gebruikte hij deze niet bij zijn eerste verrassende wereldtitel in 1999. Toen sloop hij weg uit een kopgroep bij het ingaan van de laatste kilometer. Alleen Alfredo Binda, Rik van Steenbergen en Eddy Merckx werden, naast Freire, ook drie keer wereldkampioen. In 2004 voegde hij Milaan-San Remo aan zijn erelijst toe omdat Erik Zabel iets te vroeg zijn handen in de lucht stak. Later won hij deze klassieker nog tweemaal, in 2007 en 2010. In 2005 stond de Spanjaard bij het hele seizoen langs de kant vanwege een hardnekkige blessure. In 2008 won hij, in de door hem gehate, Tour de France het puntenklassement. In 2010 won hij naast Milaan-San Remo ook nog Parijs Tours maar kende in 2011 een tegenvallend jaar, waardoor zijn contract bij Rabobank tot zijn grote teleurstelling niet verlengd. Dit seizoen is hij bij Katusha te bewonderen, waar hij zijn eerste zege al behaalde in de Tour Down Under. Zijn grote doel in 2012 is de Olympische titel in London, maar ook bij het wereldkampioenschap ziet de Spanjaard kansen voor zijn vierde wereldtitel.

Marco Pantani (13 januari 1970 - 14 februari 2004)

De 29-jarige Duitser uit de Belgische Lotto-Belisol-ploeg was na een rit over 159 kilometer van Al Alam Royal Palace en Wadi Al Hoqay de snelste renner in de massaspurt.

De Rus Denis Galimzjanov (Katjoesja) eindigde als tweede, de Amerikaan Tyler Farrar (Garmin) werd derde. Greipel won vorige maand nog drie ritten in de Tour Down Under.

Gianni Bugno

Op 14 februari 1964 wordt in Brugg Gianni Bugno geboren. De in Zwitserland geboren Italiaan die aanvankelijk zelfvertrouwen miste, maar geleidelijk uitgroeide tot een topper. Fysiek een complete renner, uitermate geschikt voor zowel eendaagskoersen als rondewerk. In 1990 beheerste hij de Giro met drie etappezeges (waarvan twee tijdritten) en het puntenklassement. Een jaar later werd hij tweede in de Tour, won hij op Alpe d’Huez (voor de tweede keer) en werd hij in Stuttgart wereldkampioen op de weg. Die wereldtitel prolongeerde hij in 1992. Na de Belgen George Ronsse, Rik van Steenbergen en Rik van Looy was hij de vierde renner in de historie die twee jaar achtereen de regenboogtrui aantrok. In 2007 voegde Paolo Bettini zich bij dit gezelschap. Daarnaast heeft Bugno ook uiteenlopende klassiekers als Milaan-San Remo en de Ronde van Vlaanderen op zijn naam staan. In 1983 was hij amateurkampioen van zijn land.
Ondanks zijn wat introverte gedrag was hij immens populair in eigen land, getuige de 45 fanclubs tijdens zijn hoogtijdagen. Op Alpe d’Huez zijn de bochten 6 en 7 naar hem vernoemd.

Freddy Maertens

Op 13 februari 1952 wordt in Nieuwpoort Freddy Maertens geboren. Uitzonderlijke coureur die vooral uitblonk in de sprint en het tijdrijden, maar wiens levenswandel uiteindelijk zijn erelijst voortijdig afbrak. De terugval begon nadat hij in mei 1977 in de Ronde van Italië een polsbreuk opliep. Ploegleider Lomme Driessens bracht hem in 1981 weer terug aan de top: vijf Touretappes plus het puntenklassement en de wereldtitel in Praag. Daarna ging het opnieuw bergafwaarts en werd hij het middelpunt van allerlei wilde verhalen. Tussen 1984 en 1987 probeerde hij vergeefs een comeback te maken.
In zijn gloriejaren vormde hij bij ploegleider Briek Schotte samen met Michel Pollentier en Marc de Meyer de Drie Musketiers. Het seizoen 1976 leverde hem 54 overwinningen op, het seizoen 1977 één minder. In dat laatste jaar kreeg hij echter te maken met een aantal dopingaffaires. Die kostten hem de zege in de Waalse Pijl en zijn tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen, waarin hij bovendien onreglementair van fiets verwisselde. Al eerder, in 1974, had hij wegens doping zijn eerste plaats in de Ronde van België moeten afstaan.
Hij was bij de amateurs nationaal kampioen in 1971. Bij de profs legde hij tweemaal beslag op de wereldtitel, in 1976 en 1981, maar won hij nooit een van de vijf topklassiekers. Hij won in de Tour drie keer het puntenklassement (plus vijftien etappes), zegevierde in 1977 in de Vuelta (met dertien ritzeges!) en triomfeerde in diverse semi-klassiekers. Hij is ereburger van Middelkerke waar ook een standbeeld van hem staat. Zijn broer Marc (1959) was eveneens beroepsrenner.

Michel Pollentier

Ook op 13 februari maar dan in 1951 wordt in Diksmuide de rechterhand van Freddy Maertens klimmer en tijdrijder Michel Pollentier geboren. Getweeën vormden zij onder leiding van ploegleider Briek Schotte met Marc Demeyer de Drie Musketiers. Toen Maertens in de Giro 1977 ten val kwam, nam Pollentier het kopmanschap over en tevens de eindzege. Een jaar later veroverde hij in de Tour op de top van Alpe d’Huez de gele trui. Bij de dopingcontrole werd hij echter op fraude betrapt. Deze fraude ging de geschiedenis in als de Peer van Pollentier. Zijn rijstijl was verre van fraai en zuinig, maar wel lucratief. Hij onderscheidde zich vooral in etappekoersen, maar veroverde ook in de eendaagswedstrijden hoofdprijzen: tweemaal de nationale titel plus de Ronde van Vlaanderen.

De 39e editie van de 2.1-rittenkoers werd geteisterd door de winterse weersomstandigheden in het zuiden van Frankrijk, waardoor heel wat kilometers wegvielen.

Zo werd ook de slotrit ingekort van 130 tot 77 kilometer. De aankomst op de Mont Faron werd geschrapt. Door de sneeuwval was de beklimming te gevaarlijk. De finish lag op de Col de Gardes en daar kwam Tiernan-Locke boven voor Daniel Navarro en Stefano Garzelli.