• Tevens is Cavendish de zevende coureur met in zowel de Tour als de Giro minimaal 10 ritzeges.
• Cavendish is de eerste coureur sinds Moreno Argentin in 1987 die als wereldkampioen drie ritten wint in de Giro.

Coureurs met in zowel de Tour als de Giro minimaal 10 ritzeges

• Peter Sagan is de eerste sinds Boris Shpilevski in de Ronde van China 2011 die vier ritten op rij wint.
• Heinrich Haussler is de eerste sinds Ivailo Gabrovski in de Ronde van Bulgarije 2008 die in vier ritten op rij tweede wordt.

Meeste etappezeges in de Tour of California

Spaanse rozetruidragers in de Giro

• Hij is tevens de twaalfde Spanjaard die deze trilogie voltooid.

Spaanse coureurs met etappezeges in alle drie de grote ronden

• Robert Hunter is de enige andere deelnemer in deze Giro die deze trilogie kan voltooien.

Actieve coureurs met etappezeges in alle drie de grote ronden

Robbie McEwen

Robbie McEwen (Brisbane, 24 juni 1972) was een Australische topsprinter aan het begin van de eenentwintigste eeuw. Hij nam driemaal de groene trui mee uit de Tour de France en won twaalf ritten in deze Franse wedstrijd. Daarnaast won hij ook twaalf ritten in de Giro d’Italia en schreef hij vijfmaal Parijs-Brussel op zijn naam.

McEwen debuteerde in 1996 bij de Rabobank formatie van Jan Raas. Na enkele overwinningen in voornamelijk Australië en Nederland brak hij echt door in 1999 toen hij op de Champs Elysées de slotrit van de Tour de France op zijn naam schreef. Hij klopte daar groenetruidrager Erik Zabel in een zuivere sprint op pure snelheid. Aan het einde van het seizoen verruilde hij de Rabobank formatie voor Farm-Frites, maar dat bracht de Australiër weinig succes. Slechts één zege, de 6e rit in de Tour Down Under, bracht het seizoen 2000 hem.  Het jaar daarop werd de ploeg omgedoopt tot Domo Farm-Frites maar op enkele zeges op Australische bodem en ritten in de Rondes van de Middellandse Zee, Waalse Gewest en Nederland kwam hij niet, pas toen hij verkaste naar de Lotto formatie begon hij zijn naam als sprinter te bevestigen. Hij werd Australisch kampioen, won vier ritten in de Tour Down Under, twee ritten in Parijs-Nice, twee ritten in de Giro en de Tour, het puntenklassement in de Tour en nog enkele kleinere wedstrijden. Daarnaast werd hij dat seizoen nog tweede achter Mario Cipollini op het wereldkampioenschap in het Belgische Zolder. Het jaar daarop viel hij een beetje tegen, hij won wel twee ritten in de Ronde van Italië maar kwam in de Tour slechts tot één tweede plaats achter Alessandro Petacchi in de eerste rit en verliest hij op de laatste dag met 2 punten de groene trui aan Baden Cooke.

In 2004 start McEwen, zoals bijna gewoonlijk, met ritzeges in de Tour Down Under. Hij wint een rit in de Giro en twee in de Ronde van Zwitserland. In de Tour gaat hij met twee ritzeges en de groene trui terug naar België, waar hij zijn gehele carrière woont. Het jaar erop wordt hij voor de tweede keer in zijn loopbaan Australisch kampioen, wint hij weer twee ritten in de Giro en schrijft hij drie ritten in de Tour op zijn naam maar ziet de groene trui naar Thor Hushovd gaan, omdat deze meer punten pakt in de lastige ritten. In 2006 wint hij de 2e, 4e en 6e rit in de Giro en in de Tour schrijft hij precies dezelfde ritten op zijn naam. Daarnaast neemt hij voor de derde maal het groen mee uit Parijs. Vanaf dan gaat de sprintsnelheid van De Kangeroe uit Everbeek iets achteruit en wordt hij minder succesvol in de grote rondes. In 2007 wint hij nog wel een rit in zowel de Giro als de Tour maar vanaf 2008 zijn het voornamelijk ritten in de Ronde van Zwitserland en dat soort wedstrijden. In 2008 won hij wel voor de vijfde maal Parijs-Brussel, wat een record is in deze wedstrijd. Een jaar later raakte hij zwaar geblesseerd door een val in de Ronde van België.

Vanaf 2011 zou McEwen gaan uitkomen voor het Australische Team Pegasus. Dit zou het eerste Australische ProTour team moeten worden, maar de ploeg kreeg de financiën niet rond. McEwen was even bang dat zijn carrière afgelopen was, totdat Lance Armstrong hem een plek aanbood binnen Team Radioshack. Een jaar later was dan wel het eerste Australische ProTour team er, GreenEdge. McEwen tekende een contract voor een aantal maanden als renner waarna hij daarna in dienst komt als sprintcoach. De Tour of California 2012 was de laatste wedstrijd waaraan Robbie McEwen deelnam, waarna hij met 115 officiële UCI-zeges na zestien jaar profwielrennen afscheid nam als wielrenner.

Marino Lejarreta

Marino Lejarreta wordt vandaag 55 jaar. De Spanjaard is de enige coureur die vier keer alle grote ronden in één seizoen heeft uitgereden, in 1987, 1989, 1990 en 1991.

• Driemaal eindigde hij op het podium van de Vuelta: 1982 – 1^e, 1983 – 2^e en 1991 – 3^e.
• Hij is ook recordhouder wat betreft overwinning in de Clasica San Sebastian: 3. Hij won in 1981, 1982 en 1987.

Alle drie de grote ronden uitgereden in één seizoen

• Paolo Tiralongo boekte zijn tweede zege in zijn carrière. Vorig jaar won hij de 19e rit in de Giro.
• Ryder Hesjedal is de eerste Canadees in de roze leiderstrui in de Giro.
• Paolo Tiralongo is de eerste Italiaanse ritwinnaar in deze Giro. In 2010 was Filippo Pozzato pas in de 12e rit de eerste Italiaanse ritwinnaar. (Ploegentijdritten niet meegeteld.)

• Mark Cavendish is de eerste wereldkampioen sinds Mario Cipollini met meerdere ritzeges in de Giro d’Italia.
• Freddy Maertens en Alfredo Binda wonnen zeven maal een rit als wereldkampioen in de Giro.
• Juan Jose Oroz behaalde voor Euskaltel de beste klassering in een rit tot nu toe in de Giro: 71e.

Wereldkampioenen met ritzege in de Giro d’Italia

Slechtste positieklassement in de Giro d’Italia

De proloog werd toch wel een beetje verrassend gewonnen door Taylor Phinney, maar de grote winnaar mijn inziens van de proloog was Joaquin Rodriguez. De Spanjaard eindigde nog nooit zo goed in een proloog in een grote ronde, hij moet nu in het klassement slechts 14 seconden toegeven op de eerste favoriet Ryder Hesjedal. Ook Ivan Basso maakte een goede indruk na zijn magere resultaten tot dusver dit seizoen. Grote verliezers in de proloog waren Cunego en Scarponi. De Lampre-coureur eindigden beide op ruim een minuut van winnaar Taylor Phinney. Wat opviel was dat alle Lampre-coureurs met een open achterwiel starten en bijna alle andere coureurs met een dicht achterwiel, wat was hiervan de rede?

Zoals gewoonlijk volgde er op de proloog een vlakke etappe. Het was de eerste afspraak voor de sprinters waarin Mark Cavendish toonde dat hij nog steeds een van de snelste, zo niet de snelste van het peloton is. Natuurlijk gingen er weer een aantal coureurs onderuit omdat er veel te veel coureurs denken een kans te maken is de eerste ritten, maar tevens vind ik hier de organisatie ook schuldig aan. Niet vanwege het aantal ploegen dat mag vertrekken maar vanwege het feit dat de organisatie in de laatste kilometer nog even een scherpe bocht legt. Dat is toch vragen om moeilijkheden…

De derde rit werd opgedragen aan de overleden Wouter Weylandt, de Belg die vorig jaar overleed tijdens de Giro. Matthew Goss won de rit na een machtige sprint maar daar heeft niemand het meer over. Roberto Ferrari en Mark Cavendish waren de hoofdrolspelers tijdens de derde rit. Cavendish, die zich te ver naar achteren had laten drukken, moet dus de sprint eerder aangaan en maakt daarbij veel snelheid. Ferrari die goed geplaatst zit, ziet dat er geen ruimte is naast Haedo en wil dus aan de andere langs Farrar heen maar kijkt niet op of om tijdens de sprint, zoals naar mijn mening een echte sprinter betuigd. Hierdoor komen Cavendish en Ferrari in botsing met een massale valpartij ten gevolge. Cavendish roept meteen dat Ferrari schuldig is, maar is dit wel zo?

Mijn mening is dat beide schuldig zijn en waarom zal ik uitleggen. Ferrari mag natuurlijk nooit zo’n manoeuvre maken in de laatste honderden meters van een rit maar waarom gaat Cavendish richting het wiel van Haedo terwijl recht voor hem de ruimte ligt en hij veel meer snelheid heeft? Mocht Cavendish namelijk langs de andere kant gaan sprinten dan was Ferrari met zijn rare manoeuvre weggekomen. Ik vind namelijk dat Cavendish had kunnen zien dat alle andere sprinters er aan zijn kant voorbij moesten komen en hij dus langs de andere kant had kunnen gaan sprinten, dan had hij ook kunnen laten zien dat hij echt de sterkste en snelste is. Dit neemt niet weg dat Ferrari terecht is gediskwalificeerd en een boete heeft ontvangen.

Op de onderstaande video vanaf 1:33 is de valpartij te zien.

Dan nog even terug naar de favorieten voor de eindzege. Wie staan er momenteel er het beste voor? Kreuziger en Basso hebben een sterke proloog gereden en zullen waarschijnlijk ook een goede ploegentijdrit neerzetten met hun ploeg. Ik ben benieuwd of Katusha een sterke ploegentijdrit kan neerzetten zodat de goede proloog van Rodriguez een vervolg krijgt. Pozzovivo en Rujano zullen de achterstand in de ploegentijdrit moeten beperken om nog een rol van betekenis te kunnen spelen. Terwijl Frank Schleck en Cunego en Scarponi een sterke ploegentijdrit nodig hebben om niet meteen tegen een grote achterstand aan te moeten kijken.

Algemeen klassement na etappe 3.

1. Taylor Phinney
2. Geraint Thomas @0:09
3. Alex Rasmussen @0:13
20. Ryder Hesjedal @0:29
31. Roman Kreuziger @0:36
37. Ivan Basso @0:39
45. Joaquin Rodriguez @0:43
84. Domenico Pozzovivo @0:55
98. Frank Schleck @0:59
112. Damiano Cunego @1:03
120. Michele Scarponi @1:06
127. Jose Rujano @1:07

• Het was tevens voor Matthew Harley Goss zijn eerste zege dit seizoen.

• Maneiland heeft nu 8 ritoverwinning in de Giro, de helft van het gehele Verenigd Koninkrijk: 16. Ierland (4), Schotland (2) en Groot-Brittannie (2) wonnen de andere acht ritten.
• Mark Cavendish heeft nu 31 keer een rit gewonnen in een grote ronde, hiermee komt hij op gelijke hoogte met Fausto Coppi.

Meeste ritzeges in de 3 grote ronden

64 - Eddy Merckx (BEL, 24-34-6)
57 - Mario Cipollini (ITA, 42-12-3)
48 - Alessandro Petacchi (ITA, 22-6-20)
43 - Alfredo Binda (ITA, 41-2-0)
41 - Bernard Hinault (FRA, 6-28-7)
39 - Learco Guerra (ITA, 31-8-0)
37 - Rik Van Looy (BEL, 12-7-18)
35 - Freddy Maertens (BEL, 7-15-13)
31 - Fausto Coppi (ITA, 22-9-0)
31 - Mark Cavendish (IOM, 8-20-3)

• Phinney is de achtste Amerikaan met een ritzege in de Giro d’Italia.
• Phinney is met 21 jaar en 313 dagen de jongste ritwinnaar in de Giro d’Italia sinds Filippo Casagrande in 1995.
• Tevens is hij de jongste rozetruidrager sinds Laurent Fignon in 1982.
• Het is de tweede ritzege voor Team BMC in de Giro na de ritzege van Cadel Evans in 2010.

Amerikaanse ritzeges in de Giro d’Italia

Michele Scarponi is de uittredend kampioen nadat hij gisteren pas gehuldigd werd als eindwinnaar. Hij werd vorig jaar tweede achter Alberto Contador, maar deze raakte al zijn resultaten van na zijn positieve dopingplas in de Tour de France kwijt. Scarponi heeft zichzelf dit seizoen nog niet veel laten zien. Zijn meest aansprekende resultaat was een achtste plaats in Luik-Bastenaken-Luik. Scarponi wordt bijgestaand door een andere ex Girowinnaar, Damiano Cunego. De Kleine Prins, die in 2004 de Giro won, heeft aangegeven niet meer voor de eindwinst in een grote ronde te gaan. Echter oogde hij sterk en fris in de Giro del Trentino dit jaar en kan hij veel bonificatiesecondes pakken door zijn sterke eindsprint bergop. De vraag bij Cunego is, is hij niet te vroeg in vorm want de beslissende etappe in deze Giro zitten pas in de derde week.

De grootste uitdager van Michele Scarponi is tweevoudig Girowinnaar Ivan Basso. De Liquigas coureur was lange tijd onzeker voor de Giro omdat hij totaal uit vorm leek. Hij heeft toch besloten om mee te doen na zijn tests in de Ronde van Romandië, waar hij als 33e eindigde in een bergrit en 53e werd in de klimtijdrit. Ivan Basso kan wel rekenen op de steun van twee meesterknechten in de vorm van Eros Capecchi en Sylwester Szmyd. Beide zouden ook de meubelen voor Liquigas kunnen redden indien Ivan Basso toch niet in vorm blijkt te zijn.

Dan heeft Astana ook nog een grote kanshebber voor het podium in Milaan, Roman Kreuziger. Kreuziger is lange tijd een van de grootste rondetalenten geweest en zou nu toch wel eens mogen gaan oogsten. Vorig jaar eindigde hij als zesde en nam hij de trui voor de beste jongere mee naar huis. Dit jaar heeft de Tsjech ook al aansprekende resultaten geboekt met een 3e plaats in de Tirreno, 6e in Trentino en 6e in Romandie. Kreuziger is normaal gesproken beter in de tijdritten dan Scarponi, Basso en Schleck maar wil zichzelf nog wel eens overschatten op langere beklimmingen. Misschien dat de steun van Paolo Tiralongo de Tsjech tot grootste daden doet gaan.

De laatste genoemde favoriet is voor mij een groot vraagteken. Frank Schleck werd op het laatste moment aan de selectie van Radioshack toegevoegd voor deze Giro. Dit deed me een beetje denken aan Contador in 2008 die uiteindelijk won. Schleck overtuigde dit jaar nog niet; hij werd 12e in de Amstel, 20e op de Muur van Hoei en kwam als 23e aan in Luik. Dat Schleck zijn mannetje kan staan in grote ronden heeft hij laten zien in de Tour, waar hij vorig jaar als derde eindigde, en de Vuelta maar in de Giro is er weinig vergelijkingsmateriaal, alleen een 42e plaats in 2005.

Daarnaast zijn er nog een aantal echte klimmers die ook een gooi zouden kunnen doen naar een hoge positie in het algemeen klassement. Joaquin Rodriguez is aan een sterk seizoen bezig, getuige zijn indrukwekkende zege in de Waalse Pijl, en richt zich dit jaar net zoals vorig jaar weer op de Giro en de Vuelta. De Spanjaard heeft het vermogen om veel bonificatieseconden te pakken maar verliest ontzettend veel tijd in tijdritten. Hetzelfde geldt voor Jose Rujano. De Venezolaanse klimmer, die onder Gianni Savio zijn draai weer heeft gevonden, is ook dit jaar weer de uitgesproken kopman bij Andoni. Hij krijgt de pocketklimmers Emmanuele Sella en Jose Rodolfo Serpa met zich mee.

Ook Domenico Pozzovivo is zo’n pocketklimmer. De Italiaan die onnavolgbaar was in de Ronde van Trentino zal de eerste dagen moeten zien te overleven om voor een goed klassement in aanmerking te komen. De afgelopen jaren was hij vaak na enkele ritten al op minuten gereden, ook dit jaar zal hij waarschijnlijk veel tijd verliezen in de ploegentijdrit. Hetzelfde geldt voor de twee klimmers van Ag2R Hubert Dupont en John Gadret. Beide reden vorig seizoen een sterke Giro. Daarnaast ben ik zelf heel benieuwd naar de prestaties van de nieuwe generatie klimmers en dan met name de prestaties van Sergio Luis Henao, die bij Sky alleen Rigoberto Uran misschien voor zich moet dulden. Ook het nieuwe Italiaanse talent Giovanni Battaglin zou in deze Giro wel eens kunnen verrassen.

De sprinters zijn natuurlijk ook weer goed vertegenwoordigd: Rabobank gaat proberen met Theo Bos een ritzege te pakken al zal dit gemakkelijk worden gezien de concurrentie. Team Sky komt namelijk met wereldkampioen Mark Cavendish naar het Deense Henning terwijl GreenEdge, dat de naam wijzigde in Orica-GreenEdge, met Matthew Goss aan de start verschijnt. Outsiders voor een etappezege in de sprint zijn Tyler Farrar bij Garmin, Daniele Bennati bij Radioshack en Juan Jose Haedo bij SaxoBank. Daarnaast zouden de nieuwe Italiaanse sprinters Andrea Guardini bij Farnese-Vini en Roberto Ferrari bij Andoni ook voor een verrassing kunnen gaan zorgen.

• Drie coureurs waren vijf maal de sterkste in de Giro d’Italia: Alfredo Binda, Fausto Coppi en Eddy Merckx.
• Slechts vier coureurs stonden de gehele Giro aan de leiding in het algemeen klassement: Costante Girardengo (1919), Alfredo Binda (1927), Eddy Merckx (1973) en Gianni Bugno (1990).
• Slechts één coureur verloor in de laatste etappe de roze trui. Laurent Fignon moest in 1984 in de afsluitende tijdrit zijn leiderstrui afstaan aan Francesco Moser.
• De meeste podiumplaatsen in het eindklassement van de Giro staan op naam van Felice Gimondi: 9 keer. Gino Bartali, Fausto Coppi en Gilberto Simoni stonden zeven keer op het podium.
• De meeste leiderstruien zijn in handen van Eddy Merckx: 77. Alfredo Binda volgt met 60 keer roze.
• De jongste Giro winnaar is Fausto Coppi. De Campionissimo was in 1940 20 jaar en 268 dagen toen hij zijn eerste Giro won.
• De oudste Giro winnaar is Fiorenzo Magni. De Italiaan was in 1955 34 jaar en 180 dagen toen hij de Giro won. Mocht Ivan Basso deze Giro winnen dat is hij op de slotdag 34 jaar en 183 dagen.
• Wladimiro Panizza stond het vaakst aan de start van een Giro d’Italia: 18 keer. Hij reed ook de meeste Giro’s uit: 16.
• De snelste editie van de Giro d’Italia vond plaats in 2001 en werd met een gemiddelde van 40,170 km/h gewonnen door Gilberto Simoni.
• De meeste etappezeges in de Giro d’Italia werden behaald door Mario Cipollini. De Leeuwenkoning mocht tussen 1989 en 2003 42 keer zijn handen in de lucht steken. Alfredo Binda volgt met 41 ritzeges tussen 1925 en 1933.
• De laatste coureur die een rit won in de roze trui is Denis Menchov in 2009.
• De jongste ritwinnaar in de Giro is Olimpio Bizzi in 1936. Hij was toen 19 jaar en 299 dagen.
• In de afgelopen 10 jaar is Diego Ulissi de jongste ritwinnaar. Hij was vorig jaar 21 jaar en 314 dagen toen hij de 17e rit op zijn naam schreef.
• De oudste ritwinnaar in de Giro is Giovanni Rossignoli in 1920. Hij was toen 37 jaar en 186 dagen.
• De laatste Nederlander die een rit won in de Giro was Pieter Weening vorig jaar. Hij is tevens ook de laatste Nederlander in de roze trui.
• De snelste rit in lijn in de Giro is de 3e rit in 1966. Severino Andreoli won toen de 120 kilometer lange rit tussen Diano Marina en Genoa met een gemiddelde van 48,830 km/h.
• De snelste individuele tijdrit in de Giro staat op naam van Alex Zulle. De Zwitser won in 1998 de vijftiende rit te Triest over 40 kilometer met een gemiddelde van 53,771 km/h.
• De snelste proloog in de Giro is van Rik Verbrugghe in 2001. De Belg won toen in Pescara de 7,6 kilometer lange proloog met een gemiddelde van 58,966 km/h.
• De snelste ploegentijdrit in de Giro staat op naam van Team CSC in 2006. De Deense formatie won de 35 kilometer lange 5e rit met een gemiddelde van 56,859 km/h.
• Francesco Moser en Giuseppe Saronni wonnen het vaakst de puntentrui: 4 keer.
• Het bergklassement werd 7 keer gewonnen door Gino Bartali.

Weer 2 nieuwe boeken: William Fotheringham - Put me back on my bike & Herman Chevrolet - 8 sec.

• Stephen Roche was driemaal de sterkste in deze etappewedstrijd. De Ier won in 1983, 1984 en 1987.
• Cadel Evans kan op gelijke hoogte komen door deze week zijn derde zege te behalen. De Australiër won al in 2006 en 2011.
• Vijf keer won een Nederlander de Tour de Romandie: Wout Wagtmans (1952), Joop Zoetemelk (1974), Johan van der Velde (1978), Gerard Veldscholten (1988) en Thomas Dekker (2007).
• In 2010 won Alejandro Valverde maar deze overwinning werd hem later ontnomen waardoor de eindzege naar Simon Spilak ging.
• De meeste podiumplaatsen zijn in handen van Hugo Koblet: 6 keer. Ferdi Kubler en Tommy Prim stonden ieder 4 maal op het podium.
• Robbie McEwen is met 3 ritzeges koploper qua ritzeges door actieve coureurs.

Laten we ons even voorstellen dat Wout Poels of Rob Ruijgh komende zondag in Ans als eerste over de finish rijdt. Met twee armen hoog in de lucht. Beide renners zijn getalenteerd en ook nog eens gezegend met een stel klimmersbenen. Maar het zou een even daverende verrassing zijn als op 17 april 1983, toen de 22-jarige Steven Rooks zomaar Luik – Bastenaken – Luik won. 

Een paar dagen eerder, na afloop van de Waalse Pijl, zat Rooks nog in zak en as. Na een matige koers en drie lekke banden. En als renner met een tijdelijk contact. De bij leven legendarische Briek Schotte was destijds zijn (assistent) ploegleider bij Sem – France Loire, de ploeg van de excentrieke Franse burggraaf Jean de Gribaldy. 

“Hij zag het die avond niet meer zitten”, vertelde Briek Schotte indertijd in Made in Belgium – Het wielerseizoen 1983 van A tot Z. “Ik heb toen De Gribaldy gebeld en die beloofde dat de zaak in orde zou komen.” 

Privésponsor 

Het blijft een bijzonder verhaal. Toen Steven Rooks eind 1982 zonder profcontract zat, dacht hij even met wielrennen te moeten stoppen. Hij fietste, tenniste en schaatste zich zo’n beetje door de winter, om vervolgens met hulp van een privésponsor te worden opgevist door de Franse ploeg van De Gribaldy. 

Een vast contract bij Sem moest Rooks nog wel met de benen verdienen. Het jaar daarvoor had hij bij de Raleigh-ploeg van Peter Post moeten vertrekken. In de ogen van Post was de jonge Noord-Hollander te eigenzinnig. Een akkefietje in de Ronde van Zwitserland – Rooks weigerde daar een wiel af te staan aan de ervaren Gerrie Knetemann – gaf de doorslag. 

Bij Sem moest Rooks het op trainingkamp in Zuid-Frankrijk doen met wat zakgeld en een boekje dat luisterde naar de titel ‘Hoe spreek ik Frans’. En met een fiets die een paar maten te klein was. Maar in het vroege voorjaar van 1983 verschenen er plotseling voortdurend positieve berichten over hem in de kranten. 

21 februari 1983: “Rooks verbaast aan Côte d’Azur” (Het Nieuwsblad van het Noorden - na winst in de derde etappe van de Ronde van de Middelandse Zee, met aankomst op de lastige Mont Faron bij Toulon) 

17 maart 1983: “Opzienbarend optreden van Steven Rooks in Parijs – Nice” (Leeuwarder Courant - na een derde plaats in het eindklassement van deze Franse rittenkoers, achter zijn ploeggenoten Sean Kelly en Jean-Marie Grezet) 

Bernard Hinault

Op 12 april 1983 meldde de Leeuwarder Courant dan ook dat Rooks bij Sem een vaste verbintenis kreeg voor de rest van het seizoen. Dat was twee dagen vóór de Waalse Pijl, zodat niet precies duidelijk is of het verhaal van Briek Schotte wel helemáál klopt. 

Topfavoriet voor ‘LBL’ was dat jaar Bernard Hinault, winnaar van de Waalse Pijl, en op dat moment al goed voor vier Tourzeges. De meeste tegenstand viel te verwachten van renners als Giuseppe Saronni, Hennie Kuiper, Phil Anderson, Fons de Wolf en misschien van een jonge Adri van der Poel. De Ierse Rising Star Sean Kelly (ook Sem) ontbrak wegens een gebroken sleutelbeen. 

Niemand dacht aan Steven Rooks. Maar het was de Noord-Hollander, in het oranje-wit-groen van Sem, die een aantal medevluchters loste op de Côte des Forges. Ineens reed daar de jonge Nederlander alleen voorop. Rooks besloot om de laatste 15 kilometer dan maar solo door te gaan op weg naar Luik, nog even achtervolgd door zijn bijna naamgenoot Stephen Roche. 

Hij reed over dezelfde wegen waar ooit Rik van Looy, Jacques Anquetil, Roger de Vlaeminck, Bernard Hinault en Eddy Merckx (een keer of vijf) op weg waren geweest naar de zege. 

Ereplaatsen

Met een beperkte voorsprong op Giuseppe Saronni en de overige verslagenen (Hinault werd pas 32e) ging Rooks onwennig zegevierend over de finish. Hij had zojuist Luik – Bastenaken – Luik gewonnen, als eerste Nederlander na Ab Geldermans in 1960. * 

Door de jaren heen – Rooks zou nog twee keer zonder veel succes terugkeren bij Post – reed hij bijna altijd goed in de Ardennen. In de periode 1984-1993 was hij goed voor talloze ereplaatsen; tweede, derde, twee keer vierde, vijfde, zesde en nog eens twee keer tiende. 

In zijn ‘wonderjaar’ 1988 zat Rooks bij PDM gevangen in de ploegtactiek. De overwinning ging dat jaar naar zijn ploeggenoot Adri van de Poel. Na zijn verrassende zege in 1983 zou Steven Rooks zijn klassieker Luik – Bastenaken – Luik nooit meer weten te winnen. 

* Johan van der Velde werd in 1981 als winnaar gedeklasseerd wegens dopinggebruik. 

Bron: Sportgeschiedenis

• De meeste zeges in Luik-Bastenaken-Luik staan op naam van Eddy Merckx, die vijfmaal de beste was. Moreno Argentin was viermaal de sterkste.
• Twee actieve coureurs wonnen al tweemaal: Alejandro Valverde (2006 en 2008) en Alexandre Vinokourov (2005 en 2010). 
• Danilo di Luca (2007), Andy Schleck (2009) en Philippe Gilbert (2011) zouden zondag hun tweede zege kunnen behalen.
• Drie Nederlanders wonnen ooit Luik-Bastenaken-Luik: Ab Geldermans (1960), Steven Rooks (1983) en Adrie van der Poel (1988).
• Eddy Merckx heeft ook de meeste podiumplaatsen behaald: 7. Davide Rebellin volgt hier met 5 podiumplaatsen.
• Diezelfde Rebellin haalde het vaakst de finish in Luik: 14 keer.
• De oudste winnaar is Alexandre Vinokourov in 2010. De Kazak was toen 36 jaar en 221 dagen.
• De jongste winnaar is Victor Fastre in 1909. De Belg was toen 18 jaar en 362 dagen.
• In 2006 won Alejandro Valverde de snelste editie met een gemiddelde van 41,202 km/h.

• Vier coureur wonnen driemaal de Waalse Pijl: Marcel Kint, Eddy Merckx, Moreno Argentin en Davide Rebellin.
• Geen enkele actieve coureur kwam vaker dan eenmaal als eerste over de streep op de Muur van Hoei.
• Slechts 1 Nederlander won ooit de Waalse Pijl: Joop Zoetemelk in 1976.
• Vorig jaar was Philippe Gilbert de sterkste op de slotklim.
• Vier coureur mochten vijfmaal op het podium verschijnen naar afloop van de Waalse Pijl: Eddy Merckx, Frans Verbeeck, Claude Criquielion en Moreno Argentin.
• Joop Zoetemelk heeft het vaakst de Waalse Pijl uitgereden: 16 keer.
• De oudste winnaar is Pino Cerami in 1960. Hij was toen 38 jaar en 42 dagen.
• De jongste winnaar is Philemon Demeersman in 1936; 21 jaar en 150 dagen.
• In 2004 won Davide Rebellin de snelste editie van de Waalse Pijl. De Italiaan reed toen gemiddeld 43,970 km/h over de 199 kilometer lange editie.

Philippe Gilbert kan de tweede coureur worden die de Amstel Gold Race minimaal drie keer wint. Jan Raas was tussen 1977 en 1982 vijf maal de beste in de Amstel Gold Race, die toendertijd Amstel Gold Raas in de volksmond genoemd werd. Nederland behaalde zeventien keer een overwinning in de Amstel Gold Race maar in de laatste 20 edities won er maar twee keer een Nederlander, de laatste was Erik Dekker in 2001.

De meeste podiumplaatsen zijn in handen van Jan Raas en Michael Boogerd die beide zeven maal op het podium mochten verschijnen. Mocht Gilbert op het podium eindigen dan evenaart hij de meeste podiumplaatsen van een Belg in deze Limburgse klassieker. Momenteel is dat record in handen van Eddy Merckx en Johan Museeuw met drie podiumplaatsen.

Maarten den Bakker haalde het vaakst de finish in de Amstel Gold Race; vijftien maal bereikte de tweevoudig Nederlands kampioen de finish. Joop Zoetemelk, Mauro Gianetti en Johan Museeuw kwamen een keer minder aan de streep.

De oudste winnaar van de Amstel Gold Race is Joop Zoetemelk die in 1987 40 jaar en 143 dagen was toen hij zijn laatste grote zege behaalde. De jongste winnaar is Gerrie Knetemann die in 1974 23 jaar en 38 dagen was. Peter Sagan zou aankomende zondag de jongste winnaar van de Amstel kunnen worden. De snelste editie vond plaats in 1967 toen Arie den Hartog met een uurgemiddelde van 43,918 de wedstrijd won. Eddy Merckx won de twee langzaamste edities van de Amstel Gold Race; in 1973 met een gemiddelde van 35,855 km/h en in 1975 met 37,231 km/h.

• Het was de vierde zege voor Tom Boonen in de Hel van het Noorden. Hiermee evenaarde hij het record van Roger de Vlaeminck.
• Boonen behaalde voor de tweede keer in zijn carrière de dubbel (Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix). Hij is de eerste coureur die dit presteert.
• Boonen haalde voor de zesde keer het podium, alleen Roger de Vlaeminck (9) en Francesco Moser (7) stonden vaker op het podium.
• Boonen is de eerste coureur die de E3, Gent-Wevelgem, Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix in 1 seizoen wint.
• Boonen is de eerste coureur die zeven kasseienklassiekers (Vlaanderen en Roubaix) wint in zijn carrière.
• De gemiddelde snelheid vandaag was 43,5 km/h. In slechts drie edities lag de gemiddelde snelheid hoger.
• Dit was de achtste Belgische zege in deze eeuw. Zwitserland heeft twee zeges en Nederland, Australië en Zweden ieder 1.
• Voor het eerst sinds 1986 zijn er 2 Nederlanders in de top 6 van Parijs-Roubaix. Destijds waren dat Adrie van der Poel en Johan van der Velde.

Vijf keer ging een Nederlander als eerste over de streep. De eerste was Peter Post die in 1964 met een gemiddelde van 45,130 km/h de snelste Parijs-Roubaix ooit won. Drie jaar later won Jan Janssen. Jan Raas en Hennie Kuiper waren in respectievelijk 1982 en 1983 de beste. De laatste Nederlandse winnaar is Servais Knaven in 2001. Knaven is samen met Raymond Impanis ook de coureur met de meeste finishes in Roubaix, beide zestien maal.

Mister Parijs-Roubaix is zonder twijfel Roger de Vlaeminck, want naast zijn vier zeges eindigde hij nog vijfmaal op het podium. Zijn grote concurrent Francesco Moser eindigde zeven keer op het podium. Tom Boonen is met vijf podiumplaatsen de actieve coureur die het dichtst bij deze twee grootheden in de buurt komt. De jongste coureur die Parijs-Roubaix won is Albert Champion, hij was 20 jaar en 362 dagen toen hij in 1899 won. De oudste coureur die won is Gilbert Duclos-Lassalle. Hij was 38 jaar en 229 dagen in 1993.

Precies vijftig jaar geleden won Rik van Looy op 25 maart Gent-Wevelgem, op 1 april de Ronde van Vlaanderen en op 9 april Parijs-Roubaix. Parijs-Roubaix werd dat jaar een dag later verreden vanwege een referrendum in Frankrijk. Tom Boonen won dit jaar op 25 maart Gent-Wevelgem en op 1 april de Ronde van Vlaanderen. Van Looy is vijftig jaar geleden de eerste coureur die drie van de vier grote kasseienklassiekers (E3, Gent-Wevelgem, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix) wint. Later presteerden Tom Boonen (2005) en Fabian Cancellara (2010) dit ook nog.

Tien keer is het een coureur gelukt om de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix in 1 seizoen te winnen. Hieronder een lijstje van de coureurs:

• 1923: Heiri Suter
• 1932: Romain Grijssels
• 1934: Gaston Rebry
• 1954: Raymond Impanis
• 1957: Fred de Bruyne
• 1962: Rik van Looy
• 1977: Roger de Vlaeminck
• 2003: Peter van Petegem
• 2005: Tom Boonen
• 2010: Fabian Cancellara